دیدنیهای تهران یکی دو تا که نیست. اگر کوهنورد هستید، کوهپایه های تهران، در دربند، درکه، دارآباد، کلک چال، توچال، گلاب دره و امامزاده داوود شما را بر ستیغ کوه می خوانند. به قله توچال با تله کابین هم می توانید دسترسی پیدا کنید و از آن بالا گستره تهران بزرگ را تا شهر ری ببینید. (به شرطی که هوا صاف و پاک باشد)
اگر اهل قلیان و کباب هستید در بند و سپس درکه را توصیه می کنیم. اگرهم پای کوه رفتن ندارید، اما طبیعت را دوست دارید به جمشیدیه، پارک جنگلی پردیسان، پارک ملت یا پارک جنگلی چیتگر بروید. پارک جنگلی لویزان هم جایش امنیت ندارد، اما مجموعه هتل شیان در وسط جنگل جای امن و خوبی است.

اگراهل فرهنگ و تاریخ و هنرید هم بدانید که خوب جایی آمده اید. تهران شهر موزه ها و کاخ موزه هاست:

گلستان که یادگار قاجارهاست و سعدآباد و نیاوران که مرده ریگ پهلوی است از همه شهره ترند. اما موزه ملی ایران با دو گنجینه باستان و دوره اسلامی پنجمین موزه بزرگ دنیا تلقی می شود و اگردو سه روز در آن بچرخید باز هم دیدنی دارد. نزدیک موزه ملی در خیابان سی تیر خانه زیبای قوام السلطنه از نخست وزیران معروف دوره مشروطه و دهه 1320 به شکل موزه آبگینه و سفالینه ایران درآمده و از زیبا ترین گنجینه های پایتخت است.
موزه ملی فرش هم بزرگترین موزه تخصصی فرش درایران و بلکه تمام جهان است. برای آنها که اهل سینما هستند، موزه سینما در باغ فردوس را توصیه می کنیم که شما را از دوره اکران «دختر لر» و «آبی و رابی» تا همین کارهای اخیر مخملباف و کیارستمی همراهی می کند.
ساختمان باغ فردوس از زیباترین قصرهای قاجارها در تهران است. اما اگر اهل زیارت هستید، چه جایی بهتر از شاه عبدالعظیم در جنوب تهران و مزار شیخ صدوق در گورستان ابن بابویه. آن حوالی چشمه علی که آثار برج و باروی قدیم ری را درخود جای داده و برج طغرل با هزار سال قدمت و نیز امامزاده عبدالله خیلی دیدنی است.
گمان نکنیم حتی یک بیستم دیدنی های تهران را نام برده باشیم. دماوند و اوشان و فشم و امامه و ساواشی (فیروزکوه) و طالقان و جاجرود و ابتدای جاده چالوس و سد کرج و سد لتیان و سد لار و پلور و... را می گذاریم برای فرصتی دیگر!

منبع : روزنامه ایران

بنای آجری برج طغرل ،که مساحت آن با احتساب باغ و دیوارهای احداث شده درسال 1379 به 5000 مترمربع می‌رسد، از جمله آثار به جا مانده از دوره سلجوقیان و مربوط به نیمه دوم قرن ششم قمری است‌. ارتفاع برج بدون سقف در حدود 20 متر است‌. از نظر معماری ضخامت دیوار برج از 1/75 تا 2/75 متر و قطر داخلی و خارجی آن به ترتیب 11 و 16 متر است‌. سطح بدنه بیرونی برج به 24 ترک تقسیم شده است‌. در قسمت فوقانی برج تزیینات و کتیبه‌ای به خط کوفی وجود داشته که در قرون گذشته از بین رفته است‌. در 1301 ق‌، به فرمان ناصرالدین شاه‌، بخش فوقانی برج که فرو ریخته بود، مرمت و بازسازی شد و آخرین مرمت نیز در سال‌های اخیر صورت گرفته است.

برج طغرل در واقع یک ساعت طبیعی نیز به حساب می آید؛ زیرا معماری آن به صورتی است که در بالای هر ترک‌ چهارو نیم دایره وجودداردکه بیانگر یک ربع ساعت است‌. در بالای آن‌ها نیز شش مستطیل است که هریک 10 دقیقه را نشان می‌دهد. سپس شیارهای ریزتری، به عنوان ثانیه ،وجود دارد که هرگاه خورشید در وضعیت تازه‌ای قرار بگیرد‌، با ایجاد سایه روشن‌ها، زمان دقیق نشان داده می‌شود. 2 ناودان شرقی و غربی ساعت سه و نه رانشان می دهدو درهای ورودی برج ،در شمال و جنوب آن، نیز ساعت شش و دوازده هستند. گفته می‌شود که این مکان آرامگاه طغرل‌، از سلاطین سلجوقی، است که به دلیل علاقه به نجوم‌این برج را بنیاد گذاشته است‌.

از ویژگی‌های این محوطه آرامگاه استاد سیدمحمد محیط طباطبایی‌، ادیب معاصر، پدر تاریخ ایران است که وصیت کرده بود، تا به خاطر علاقه خاصی که به این برج و معماری آن داشته است‌، او را در پای این برج به خاک بسپارند.

به دستور محمدشاه قاجار ،درسال 1264 ق‌، قصری برای او در نزدیکی تجریش ساخته شد؛ اما هم زمان با بیماری و مرگ او قصر نیمه تمام ماند و و ی در همان قصر نیمه تمام به نام محمدیه (در محل محمودیه فعلی‌) از دنیا رفت‌.

هم زمان با ساخت قصر محمدیه‌، درباریان نزدیک به او نیز در همان حوالی اقدام به احداث باغ یا عمارت ییلاقی کردند. از جمله‌ حسین‌علی‌خان معیرالممالک باغی احداث کرد که به باغ فردوس مشهور شد.

عمارت باغ فردوس در دو طبقه به سبک قاجاریه و معروف به گوش فیل بنا گذاشته شد. زمین‌های قسمت جنوبی و سراشیبی باغ نیز با سنگ چین‌هایی به صورت هفت قطعه مسطح و مطبق در آمد و روی هریک از قطعات‌، استخری با فواره‌های متعدد احداث شد. استخرها به گونه‌ای ساخته شده بودند که از فواصل دورتر، بزرگ‌تر به نظر می آمدند.

سپس‌، دوست‌علی‌خان‌، پسر حسین‌علی‌خان‌، به همت معماران اصفهانی و یزدی‌، ساختمانی در قسمت جنوبی باغ برپا کرد و نام آن را رشک بهشت گذاشت‌. پلکان و بخش‌های دیگری از ساختمان از مرمر اعلای یزد و دیوارهای داخل اتاق با کاغذهای طلایی برجسته پوشانده شده بود. اما دوست‌علی‌خان اعتنای چندانی به باغ و ساختمان آن نکرد و با گذشت زمان ساختمان رو به خرابی گذاشت تا حدی که سنگ‌های مرمر آن کنده و به عمارت امیریه (مدرسه‌نظام‌) برده شد. بعد از آن مالکیت باغ چند بار دست به دست شد تاسرانجام ،در سال 1318 ق‌، در زمان سلطنت مظفرالدین شاه قاجار، محمدولی‌خان سپهسالار تنکابنی آن را از ورثه امین‌الملک خرید.

سپهسالار، علاوه بر ایجاد فواره و استخرهای مطبق‌، قنات باغ فردوس را نیز احیا کرد و سر دری با شکوه در مظهر قنات (میدان گاه فعلی باغ فردوس‌) ساخت‌. ولی به دلیل بدهی به تجارت‌خانه طومانیانس‌، باغ را به او داد و طومانیانس نیز باغ را در ازای بدهی‌ به دولت رضاخان واگذار کرد. سرانجام‌، درسال 1316 ش‌، وزارت معارف (آموزش و پرورش‌) آن‌جا را خرید و ساختمان را مرمت و دبیرستان شاپور تجریش را در آن تأسیس کرد

درسال 1350 ساختمان موجود در باغ به مرکز فرهنگی و هنری و نمایشگاهی تبدیل شد و پس از انقلاب نیز در اختیار وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی قرار گرفت‌.

آدرس: خیابان ولی‌عصر، نرسیده به میدان تجریش‌، خیابان باغ فردوس

فکر می کنم قصر بهرام جزء استان تهران باشه

بزرگترين ساختمان قديمي دامنه شمالي سياه كوه كه در فاصله ۱۵۰ كيلومتري شرق تهران بين عين الرشيد و چشمه شاه در ارتفاع ۱۰۲۴ متري بنا شده كه بر سر راه قديمي و تاريخي كاروان روي كوير و در مسير اصفهان كاشان خوار(گرمسار) و خراسان بوده است.
بناي بيروني قصر چهارگوش و داراي چند برج و با دروازه شمالي و جنوبي است و رو كار آن از سنگهاي بزرگ آهكي صيقلي شده سفيد رنگ ميباشد كه از كوههاي نزديك آورده شده . در اطراف قصر شش برج بنا شده و سردر آن را سنگ بزرگ يكپارچه تشكيل ميدهد ودر دو طرف سردر بنا دو طاق كوچك قرار دارد كه گويا قراولخانه محسوب مي شده.

شمس العماره

عمارت شمس العماره كه روزي زيباترين و بلندترين ساختمان تهران به شمار مي آمد در مجموعه تاريخي كاخ گلستان واقع شده است كه به جا مانده از ارگ تاريخي تهران و محل اقامت شاهان سلسله قاجار و از زيباترين و كهن ترين بناهاي پايتخت دويست ساله ايران است.

ناصرالدين شاه پس از اولين سفر خود به اروپا و تحت تاثير ساختمانهاي بلند فرنگي به فكر احداث بنايي بلند در تهران افتاد. طرح و نقشه اين بنا از"دوستعلي خان معير الممالك" و معماري آن بر عهده استاد "علي محمد كاشي" بود. شمس العماره هم از نظر نقشه و شكل ظاهري و هم از نظر آرايش داخلي ، يكي از بناهاي تاريخي و زيباي تهران است. آينه كاريها، نقاشي ها و گچبري هاي اين عمارت از نظر نمايش شيوه هاي مختلف و متنوع تزئينات داخلي در ايران ، بي نظير است و ساخت آن كه از سال 1282 هجري قمري آغاز شد، دو سال به طول انجاميد.

ارتفاع اين بنا بدون احتساب كلاه فرنگي 25 متر و با كلاه فرنگي 30 متر است كه تا آن زمان در تهران بي سابقه بوده است. شمس العماره بلندترين بناي مجموعه كاخ گلستان نيز هست و خصوصاً آن زمان كه هوا پاكيزه و بدون دود بوده است، شاه و همراهانش ميتوانستند با نشستن در عمارت كلاه فرنگي تمام تهران را در ديد خود داشته باشند.

مصالحي كه در ساختن شمس العماره از آن استفاده شده است عبارتند از آجر، خشت، كاه گل و ساروج. ساروج نوعي ملاط تركيبي از گرد آهك خالص _ خاكستر _ ماسه بادي و مقدار كمي لويي (گل ني) بوده كه بسيار محكم و شايد به استحكام سيمان بوده است. از ديگر مصالح استفاده شده در اين بنا چوب است كه حتي براي اتصال ديوارها نيز از چوب استفاده شده است. روي پوشش ها از ورق فلزي استفاده مي كردند كه از مس بوده و آن را با كوبيدن فلز مورد نظر تهيه مي كردند.

همه اسباب و وسايل موجود در اين عمارت بسيار نفيس است و هم چنين ساعت بزرگي در بالاي برج آن موجود است كه در قديم صداي زنگ آن در اكثر مواقع شنيده مي*شد و پس از اعتراضات متعدد اهالي و نارضايتي خود شاه از اين صدا، براي كاستن از صداي ساعت تعميراتي انجام گرفت كه ساعت را به كلي از كار انداخت.

شمس العماره هم از نظر نقشه و شكل ظاهري و هم از لحاظ آرايش داخلي و آينه كاري ها، نقاشي ها، گچ بري ها، ازاره ها، ديوار و سقفهاي آن و هم از حيث نمايش شيوه هاي مختلف و متنوع تزيينات داخلي بنا در ايران بي نظير است و در واقع نمونه اي كامل از معماري و تزيينات داخلي آن دوره از تاريخ ايران به حساب مي آيد. براي ساخت و تزيين آن در آن زمان (بيش از 140 سال قبل) بالغ بر ۴۰ هزار تومان خرج شده است.

نماي بيروني داراي كاشيكاري هاي منحصر به فرد و هر ديوار داراي طرح و رنگ آميزي خاصي است. در اين كاشيكاري ها بيش تر از رنگ هاي زرد و سياه استفاده شده كه شاخصه رنگ*هاي جديد كاشي كاري در اين دوران است.

سبك اين بنا تركيبي از معماري سنتي ايراني و معماري غربي است كه استاد كريم پيرنيا از استادان برجسته معماري سنتي ايران و پايه گذار نگرش نوين به فرهنگ و تاريخ معماري ايراني ـ اسلامي، آن را سبك تهراني ناميده است.