هرچندکه تمام استانهای غربی ایران زیباوپرشکوهند، امازیبایی کردستان چیزدیگری است که بامیهمان نوازی مردمانش هر کسی رابرای دیدارازاین استان وسوسه می کند. دیدنی های کردستان دریک کلام عبارتندازآنچه شماازلحظه ورودبه استان تا خروج ازآن به چشم می بینید! ازکوه وجنگل ورودومرتع گرفته تاشهرهاوروستاهایی که دردل آنها جای گرفته اند. اورامان معروف ورؤیای درنزدیکی مریوان راازیادنبریدودرشمال همین شهر، زیباترین جلوه های طبیعی کردستان رادردریاچه زریوار (= زریبار) وپیرامونش ببینید. شهرسنندج به تمامی زیباست، اما برای گردش بیشتردرآن موزه سنندج راپیشنهادمی کنیم که در یک خانه تاریخی150ساله معروف به منزل«سالارسعید» دایرشده وشامل دوبخش تاریخ وباستان شناسی است. بازارقدیمی سنندج هم باصنایع دستی کردی درانتظارشماست. این بازاررادرزمان صفویه ساخته اند. ازاینکه نمی توانیم انبوه خانه های تاریخی، پلها، قلعه ها، حمامها، بازارهاومساجدتاریخی کردستان راکه درسراسر این استان پراکنده اند، معرفی کنیم یک دنیا شرمنده ایم!


منبع : روزنامه ایران

در نيمه بهار و نيمه زمستان، به ياد پيرشاليار، مغي كه چهارصد سال پس از ظهور اسلام به تبليغ دين زرتشت مي پرداخته، تمامي اهالي روستا جمع مي شوند، دور هم حلقه مي زنند، تسبيح و كلاش _ كفش پيرشاليان _ و كتاب مغرقه الپيرشاليان را دست به دست مي دهند و به دعا و نيايش مي پردازند.
در هر مراسم عروسي پيرشاليان، حدود چهارصد نفر در حلقه نيايش مي نشينند و حدود 200 نفر كف مي زنند. از روستاهاي اطراف هم همه براي تماشاي اين مراسم به اورامان تخت مي آيند و فراز پشت بام ها به نظاره مي نشينند.
در عروسي پيرشاليان آش مخصوص هم پخته مي شود و به اهالي روستا داده مي شود. مردم عقيده محكمي به پيرشاليان دارند و بيمارانشان را براي شفا گرفتن به اين مراسم مي آورند.
مراسم دعا و نيايش در مقبره پيرشاليان برگزار مي شود. پس از دعا و نيايش مردم به داخل قبرستان مي روند و با ميله آهني به سنگ بزرگي كه در قبرستان است مي زنند و تكه اي از آن را مي شكنند و خرده هاي سنگ را بين مردم تقسيم مي كنند. مردم معتقدند سنگ مي رويد و تا عروسي ديگر «پيرشاليان» جاي سنگ كنده شده پر مي شود.

پیرشالیار کیست ؟
در افسانه هاي مردم منطقه اورامانات پيري اسطوره اي به نام «پير شاليار» هست كه مي گويند صاحب كرامات بوده است. از جمله اين كرامات عجيبي كه درباره او روايت مي كنند ماجراي شفا يافتن «شاه بهار خاتون» دختر شاه بخارا است كه «پير شاليار» او را شفا مي دهد. ماجرا از اين قرار بوده است كه «شاه بهار خاتون» كر و لال است و تمام طبيبان از مداواي او عاجز مي مانند تا اينكه آوازه «پير شاليار اورامي» به بخارا مي رسد. پادشاه بخارا هم شرط كرده است كه هر كسي دخترش را شفا دهد او را به عقد وي درمي آورد؛ بالاخره عموي پادشاه با عده اي از اطرافيان پادشاه به سمت اورامان به راه مي افتند تا دختر را به نزد «پير شاليار» ببرند. وقتي كه نزديك روستاي «اورامان تخت» مي رسند گوش هاي دختر به طوري آني شنوا مي گردند و وقتي هم به نزديكي هاي خانه «پير شاليار» مي رسند صداي نعره ديوي توجه آنها را جلب مي كند و سريع ديو از تنوره اي كه هم اكنون اهالي به آن «تنوره ديوها» مي گويند و نزديك خانه «پير شاليار» هست _ بر زمين مي افتد و كشته مي شود، در اين اثنا زبان «شاه بهار خاتون» هم باز مي شود و شروع به صحبت كردن مي كند.
منبع: سايت هاي Howraman، nitishmani kurdistan و paveh.itgo
هر چند كه فقط مردها در اين مراسم شركت مي كنند اما من فيلمش رو ديدم واقعاً زيباست.

موزه سنندج كه در مركز شهر سنندج در خيابان امام خميني(ره) واقع شده و در مجاورت آن بناهايي چون خانه كرد، مسجد جامع و خانه مجتهدين قرار دارد.
ساختمان موزه در اصل بخش بيروني عمارت ملالطف الله شيخ الاسلام است، اين عمارت از عمارت هاي باشكوه و اعياني شهر سنندج است كه حدود ۱۵۰ سال پيش از سوي ملالطف الله كه يكي از علماي بزرگ آن دوره و معاصر ناصرالدين شاه بوده، ساخته شده است.
اين ساختمان در سال ۱۳۵۱ از طرف وزارت فرهنگ و هنر وقت براي تأسيس موزه تملك شد و پس از مرمت و آماده سازي در مهر ۱۳۵۴ با نام موزه سنندج گشايش يافت. بخش اندروني اين عمارت در سال ۱۳۷۱ به تملك اداره ميراث فرهنگي درآمد و اكنون محل سازمان ميراث فرهنگي صنايع دستي و گردشگري استان كردستان است.
این موزه از ابتداي تأسيس داراي ۲ بخش باستان شناسي و مردم شناسي بوده است. در بخش باستان شناسي آن اشيا دوره هاي مختلف از ماقبل تاريخ تا دوره قاجار نگهداري مي شود كه بخشي از اين اشيا متعلق به استان كردستان و برخي متعلق به استان هاي همجوار و برخي ديگر متعلق به استان هاي ديگر يا مكشوفه از قاچاقچيان است.
بخش مردم شناسي موزه در قبل از انقلاب به صورت نمايشگاه موقت اداره مي شد و هر چند مدت يك بار اشياي يكي از استان هاي كشور را در اين بخش به نمايش مي گذاشتند، ليكن پس از انقلاب اين بخش صرفاً به نمايش آثار مردم شناسي كردستان اختصاص داده شد و با تأسيس خانه كرد در سال ۱۳۸۲ اشياي مردم شناسي موزه به خانه كرد منتقل شد و تمام فضاي موزه به نمايش اشياي باستان شناسي و تاريخي اختصاص يافت.
موزه سنندج شامل ۴ بخش است: بخش پيش از تاريخ، بخش تاريخي، بخش اسلامي و بخش نمايش موقت.

منبع: روزنامه ایران، شهریور 86

خانه کرد(موزه مردم شناسی)

در محل یکی از خانه های قدیمی سنندج که خانه آصف هم گفته میشه، آداب و رسوم، لباسهای محلی و شیوه زندگی مردم کردستان به نمایش در آمده که یکسری از عکسهای این خانه رو اینجا میگذارم (متأسفانه دوربین همرام نداشتم و عکسها رو با دوربین موبایل گرفتم که کیفیت خوبی ندارند )